.
Państwowe Zakłady Lotnicze zostały założone w Warszawie w 1928 roku na bazie wcześniejszych Centralnych Warsztatów Lotniczych (CWL). Pierwszym ich produktem był licencyjny francuski samolot myśliwskiWibault 70, który pozwolił opanować technologię samolotów o konstrukcji metalowej. Wkrótce utalentowany konstruktor Zygmunt Puławski zaprojektował serię nowoczesnych górnopłatowych myśliwców: PZL P.1, P.6, P.7 i P.11. Ostatnie dwa typy były produkowane seryjnie i były standardowym wyposażeniem polskiego lotnictwa od 1933 do 1939. Ostatni wariant, PZL P.24, rozwinięty już po śmierci Puławskiego w katastrofie lotniczej, był eksportowany do 4 krajów świata. Seryjnie produkowane były ponadto: lekki bombowiecPZL.23 Karaś i nowoczesny średni bombowiec PZL.37 Łoś (jeden z najlepszych bombowców przed II wojną światową). PZL budowały również w małych ilościach samoloty sportowe (PZL.5, PZL.19, PZL.26) i łącznikowe (PZL Ł-2). Przed 1939 rokiem, PZL opracowały także projekty i prototypy samolotów myśliwskich (w tym PZL.50 Jastrząb) i samolotu pasażerskiego PZL.44 Wicher. PZL były największym polskim przedwojennym producentem samolotów.
Od 1934 główny zakład PZL mieścił się w Warszawie na Okęciu i nosił oznaczenie PZL WP-1 (Wytwórnia Płatowców-1). Nowy oddział PZL WP-2 zbudowano tuż przed wojną w Mielcu, lecz dostarczał on jedynie komponentów, nie prowadząc samodzielnie produkcji. Oddział PZL WS-1 (Wytwórnia Silników-1) w Warszawie budował silniki lotnicze - przede wszystkim silniki gwiazdowe na licencji brytyjskiej firmy Bristol (Bristol Pegasus, Bristol Mercury).
Podczas II wojny światowej, wszystkie fabryki zostały zniszczone, następnie po wojnie odbudowane. Zakłady PZL WP-1 zostały początkowo przeznaczone jako zaplecze studyjno-projektowe dla przemysłu lotniczego i nazwane CSS (Centralne Studium Samolotów), później znowu przejęły rolę wytwórni lotniczej pod nazwą WSK-4 (Wytwórnia Sprz&
281;tu Komunikacyjnego 4), a od 1956: WSK-Okęcie. Pomimo nowej nazwy WSK, skrót PZL był wciąż używany w oznaczeniach nowych projektów. WSK-Okęcie rozwijała i produkowała głównie lekkie samoloty sportowe, szkolne, wielozadaniowe i rolnicze. Najbardziej znanymi konstrukcjami są: PZL-104 Wilga (wielozadaniowy) i PZL-106 Kruk (rolniczy). Po 1989 roku zakłady powróciły do tradycyjnej nazwy: PZL "Warszawa-Okęcie", od 1995 PZL "Warszawa-Okęcie" S.A..
Druga wytwórnia, dawna PZL WP-2, nazwana po wojnie WSK-Mielec, stała się największym po wojnie polskim producentem samolotów. Początkowo produkowano w niej (w kooperacji ze Świdnikiem) licencyjne radzieckie samoloty: dwupłatowe samoloty wielozadaniowe An-2 i myśliwce odrzutowe MiG-15 (jako Lim-1 i Lim-2) oraz MiG-17 (jako Lim-5 i Lim-6). Wytwórnia produkowała także samoloty odrzutowe polskiej konstrukcji: szkolno-treningowe TS-11 Iskra i rolnicze M-15 Belphegor (na eksport dla ZSRR). Od lat 80-tych XX wieku wytwórnia produkuje głównie własne wersje rozwojowe konstrukcji licencyjnych, jak samolot rolniczy M-18 Dromader i lekki samolot transportowy M-28 Skytruck/Bryza. Po 1998 wytwórnia została przekształcona w spółkę akcyjną o nazwie: Polskie Zak&
322;ady Lotnicze S.A.
, w skrócie: PZL-Mielec.
W 1951 zbudowano trzecią powojenną wytwórnię lotniczą: WSK-&
346;widnik
w Świdniku, w 1957 przemianowaną na WSK "PZL-Świdnik". Od 1956 wytwórnia stała się jednym z głównych światowych producentów śmigłowców, produkując śmigłowce Mi-1 (jako SM-1 i SM-2) oraz Mi-2 na radzieckiej licencji. Świdnik stał się wyłącznym producentem szeroko rozpowszechnionego Mi-2. Od końca lat 80-tych, Świdnik produkuje zaprojektowany w Polsce śmigłowiec W-3 Sokół. Po 1991 roku, wytwórnia zmieniła nazwę na PZL-Świdnik. Obecnie produkuje również szybowce i części dla innych światowych wytwórców.